باران بیاید و میل ِ غریب نوشتن و تو نباشی
صبح ابری ِ چهارشنبه ای از اردیبهشت باشد و کلاس ِ درسی تخصصی و نیمکت های چوبی ِ خیس ِ سبز و تو نباشی
طعم گس ِ سیگار بهمن ، پشت حیاط دانشکده و چای دَم نکشیدهء دَم ِ صبح در لیوان های یکبار مصرف ِ پنجاه تومانی و " سلام استاد" ی و دست بر سینه نهادن ِ دکتر فرقانی و " بوی تُخم ِ گشنیز کوبیده و کهنگی ِ اطاق ِساعد مراغه ای " که با ورود استاد، به کلاس میریزد و ... غیبت داری جناب! بیش از حد ِ مُجاز غیبت داری. عین ِ خیالت هم نیست انگار
* * *
.کاش این هوا؛ این حوالی ، هیچوقت آفتابی نشود
میترسم از زندگی ِ نکرده ام درین فضا. که تمام شود و حسرتش بماند برای یک عمر...
که نه عکسی به یادگار برداشته ام از این احوال ُ نه تو را درون ِ قابی جاودان کردم
میدانی؟
"وقتی تو نیستی/ انگار / شهر / از همهمه /خالیست"
+
پنجشنبه دهم اردیبهشت 1388ساعت 14:58
~
