"مرا به کار ِ جهان هرگز التفات نبود" تا همین شیش ماهِ پیش.

"گفتم آهن دلی کنم چندی / ندهم دل به هیچ دلبندی" تا این که تو اومدی ُ لگد زدی به کُلُهُم برنامه های بلند مدت ِ ما!

کج خُلق که می شدی ُ کرشمه صَنّاری می کردی برام، مُتصل به خودم می گفتم: "شرط است جفا کشیدن از یار / خَمر است و خُمار و گُلبُن و خار"

وقتی می دیدم دلت بال بال میزنه برای اون مردکِ ریقونه ی پنجاه کیلویی: خُب چه چاره؟می گفتم باشه.برو! برو به بهونه ی تمرین ِ ساز ، توو اون اتاق ِ در بسته ی کوفتی که هیچ صدایی اَزَش در نمی یاد؛ هفته ای دو ساعت رعشه بنداز به تن ِ ما. که چی ؟ که   " یار آن بود که صبر کند بر جفای یار؟؟"   که چی ؟  که  " تَرک ِ رضای خویش کند در رضای یار!"

دست ِ آخر َم مُزدم این شد که بی خدافظی بری ، تا ذکر ِ شب ُ روزم بشه: "ای صبر پای دار که پیمان شکست یار / کارم ز ِ دست رفت و نیامد به دست یار"

لعنت به کُلُهُم ادبیات ِ تو سری  خور ِ ما، که همیشه توش شُکر قبل از شکایته. حالا دیگه همه چی برام علی السویه است.

 دیگه ، زان یار دلنوازم نه شکریست نه شکایت/.